Strona gĺ Żwna
Strona g這wna Aktualnosci Archiwum Galerie zdjec Rekrutcja kontakt
 
Aktualności
Patron
Historia Szkoły
Jubileusz
Dyrekcja, kier.sekcji
Sekcje,Pedagodzy
Administracja i obsługa
Sukcesy
Przesłuchania,konkursy
Koncerty
Projekty Unijne

Historia Szkoły

Historia Szkoły


17 maja 2008 r. Szkoła Muzyczna w Inowrocławiu obchodziła 75. rocznicę działalności.


Dzieje zinstytucjonalizowanego szkolnictwa muzycznego w Inowrocławiu sięgają końca XVIII wieku. Wtedy to prawdopodobnie (a z całą pewnością od roku 1900), rozpoczęła w mieście działalność pedagogiczną Szkoła Muzyczna niemieckiego organisty Paula Herrfurth'a. Ta szkoła działała do chwili zakończenia I wojny światowej. Mieściła się w pięknym, istniejącym do dzisiaj budynku, przy zbiegu ulic St. Staszica i G. Narutowicza.


    Do dziś, zewnętrzne ściany tego domu zdobią piękne płaskorzeźby kompozytorów oraz umieszczone na drzwiach wejściowych metalowe emblematy instrumentów muzycznych. Uczennicą Szkoły P. Herrfuth'a, była Helena Jabłońska, późniejsza nieoceniona inicjatorka obecnej Szkoły Muzycznej. Uczęszczała tam także Maria Domżalska, pianistka, prowadząca potem w Inowrocławiu prywatną praktykę pedagogiczną. Szkoła Muzyczna Herrfurtha działała na zasadach konserwatoryjnych. Prowadzono tam zajęcia na trzech stopniach kształcenia: niższym, średnim i wyższym w zakresie: fortepianu, skrzypiec, i innych instrumentów strunowych, śpiewu solowego i chóralnego, harmonium, organów, kameralistyki i teorii. Uczniowie–pianiści stopnia wyższego wykonywali nawet późne Sonaty fortepianowe Beethovena.


    Inną znaną w okresie międzywojennym placówką kształcącą młodych muzyków był w Inowrocławiu Instytut Muzyczny Oskara Anderlika. Tam pierwsze lekcje skrzypiec pobierała Irena Dubiska.


    Instytut Muzycznym Anderlika powstał w roku 1896. Jego twórca Oskar Wojciech Anderlik pochodził z Brna. W Inowrocławiu związany był z niemiecką mniejszością narodową. Siedziba Instytutu Anderlika mieściła się początkowo przy ul. Solankowej, później przy ul. Toruńskiej (a w ostatnim okresie działalności, w latach trzydziestych XX wieku, w budynku przy ul. Dworcowej. Instytut ten nie miał jak się zdaje tak rozbudowanej struktury jak Szkoła Muzyczna Herrfurtha. Rozwijał się stopniowo. Do klas: fortepianu, skrzypiec, śpiewu dodano z czasem altówkę, śpiew chóralny, harmonium, zajęcia z orkiestry, teorię oraz metodykę prowadzenia zajęć z fortepianu (dotyczy to okresu 1896–1919).


    Obecna Państwowa Szkoła Muzyczna I i II st. może jednak czuć się spadkobierczynią jeszcze innej placówki. W roku 1933, powołano w Inowrocławiu Oddział Lwowskiego Konserwatorium Muzycznego im. Karola Szymanowskiego.

    Żadne z działających wtedy polskich konserwatorium, nie obrało żyjącego wtedy i będącego u szczytu kompozytorskiej drogi Szymanowskiego, jako swego patrona. Inowrocławski Oddział Konserwatorium Lwowskiego uczynił to jako pierwszy. Karola Szymanowskiego poznała osobiście, prawdopodobnie już w latach dwudziestych, w Zakopanem, inowrocławska pianistka Maria Domżalska. Bywała ona tam z grupą młodych muzyków, którym przewodził Jerzy Waldorff. Zafascynowanie Szymanowskim, jego twórczością i urokiem osobistym, przekazała Maria swojej rodzinie, w której kultura muzyczna i także domowe muzykowanie było szczególnie bliskie. W pracach organizatorskich służących powołaniu filii Lwowskiego Konserwatorium w Inowrocławiu uczestniczyła czynnie siostra Marii — również pianistka &mdash Helena. To właśnie siostry Domżalskie (według relacji syna Marii — Andrzeja Witta), zasugerowały, by inowrocławski Oddział Lwowskiego Konserwatorium otrzymał imię Karola Szymanowskiego.




    Inowrocławski Oddział Lwowskiego Konserwatorium Muzycznego kształcił rocznie około 140. uczniów różnych specjalności, zatrudniał fachową kadrę pedagogiczną ? konserwatoryjnie wykształconych muzyków, inowrocławskich oraz dojeżdżających z Miejskiego Konserwatorium Muzycznego w Bydgoszczy. Jednym z jego pedagogów był osiadły w Inowrocławiu organista — Wacław Ciesielski, absolwent klasy organów Feliksa Nowowiejskiego. Wyróżniającym się uczniem konserwatorium w klasie fortepianu był Alojzy Drzewiecki (przez pewien okres był on pod opieką pedagogiczną Wacława Lewandowskiego, wybitnego polskiego pianisty, dojeżdżającego wtedy do Inowrocławia ze Lwowa). Program nauczania, wymogi, układ długiego, kilkustopniowego cyklu kształcenia, był w inowrocławskiej szkole identyczny z obowiązującymi wówczas w Polsce konserwatoryjnymi normami (zachowało się do dzisiaj kilka świadectw rocznych i półrocznych). O wynikach nauczania i koncertach donosił wychodzący w Inowrocławiu "Dziennik Kujawski".
    Szkoła ta, działała jako Oddział Konserwatorium do roku 1938, kiedy to po zmianie dyrekcji przekształcona została w samodzielną placówkę pod nazwą Kujawska Szkoła Muzyczna.

    Po zakończeniu wojny, podjęto w Inowrocławiu natychmiastowe starania o powołanie Szkoły Muzycznej. Udało się je sfinalizować dopiero w marcu 1947 roku. Pierwszym dyrektorem nowej placówki, pełniącym swoją funkcję co prawda przez kilka tylko miesięcy, był Wacław Ciesielski. We wrześniu 1947 r. tę funkcję przejął Witold Kocikowski.


    Witold Kocikowski (1913–2006) był postacią szczególnie zasłużoną, nie tylko dla inowrocławskiego środowiska – po II wojnie prowadził intensywną działalność muzyczną także w Bydgoszczy m.in. jako śpiewak–wokalista oraz muzyk Orkiestry Symfonicznej Rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy, pracującej pod kierunkiem Arnolda Rezlera. W Inowrocławiu W. Kocikowski był muzykiem Orkiestry Zdrojowej, dyrygentem Towarzystwa Śpiewu Harmonia działającego w Szymborzu, założycielem i długoletnim dyrygentem Zespołu Pieśni i Tańca "Kujawy". Jednak główną jego zasługą i życiową pasją było zbudowanie podstaw organizacyjnych i rozwijanie (w długim okresie: 1947–79) Szkoły Muzycznej w Inowrocławiu.

    Pedagogami, którzy pracę nauczycielską rozpoczęli w Konserwatorium Lwowskim (Oddział w Inowrocławiu) i następnie kontynuowali w powojennej Szkole Muzycznej byli: Alojzy Drzewiecki — pianista oraz Ignacy Kramski, klarnecista.


    Alojzy Drzewiecki (1924–1984), był związany po II wojnie światowej głównie z Poznaniem i jego Wyższą Szkołą Muzyczną, jako prorektor Wydziału Instrumentalnego, pianista i kameralista. Mimo to nie zerwał związków z rodzinnym Inowrocławiem i dojeżdżał tu do końca swego pracowitego życia, zakończonego nagle, w maju 1984 roku.



    Ignacy Kramski (1907–1975), przed II wojną — muzyk i tamburmajor inowrocławskiej Orkiestry 59. Pułku Piechoty, był w latach powojennych klarnecistą Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy.


    Założycielami Szkoły powojennej i następnie jej długoletnimi pedagogami byli w roku 1947 oprócz wspomnianych już powyżej:
Helena Jabłońska – zasłużona sekretarka, akordeonistka i pianistka — wspomagająca dyrektora Kocikowskiego we wszystkich, niezwykle trudnych działaniach organizatorskich,
Franciszek Królikowski – pianista i księgowy,
Maria Gołaszewska – pianistka.



    Niestety, szkoła, która mogła powołać się na tak świetne tradycje, nie miała aż do roku 1970 nie tylko samodzielnego budynku, ale nawet odpowiadających normom szkolnej dydaktyki pomieszczeń. Stąd miała status — jako jedna z nielicznych w Polsce – placówki społecznej. Działalność dydaktyczną kontynuowano dzięki opłatom wnoszonym przez uczniów i skromnym, okazjonalnym dotacjom. Tylko niezwykłemu uporowi jej drugiego dyrektora, niezłomnego — Witolda Kocikowskiego i zaangażowanych tak w dydaktykę, jak i w działalność społeczną pedagogów, zawdzięczać mogła szkoła swoją egzystencję. Mimo niezwykle skromnej bazy lokalowej, mogła poszczycić się bardzo dobrymi wynikami nauczania (co potwierdzały ministerialne wizytacje) i niezłej klasy instrumentami. Lata względnie stabilnej i efektywnej pracy odnotowano zwłaszcza w okresie 1955 –69, gdy siedzibą Szkoły były piwnice ówczesnego Teatru Miejskiego (dawny adres — Plac Obrońców Pokoju, późniejszy — Plac Klasztorny).



Wielu pedagogów dojeżdżało z Bydgoszczy. Ich podstawowym miejscem pracy była zazwyczaj Filharmonia Pomorska.

    Tu trzeba dodać, że dyrektor W. Kocikowski był również zaangażowany jako skrzypek do tego zespołu, w dwa lata po jego upaństwowieniu, w roku 1955. Wkrótce musiał jednak z tej pracy zrezygnować ze względu na trudności w pogodzeniu odpowiedzialnych funkcji ? muzyka filharmonicznego w Bydgoszczy i dyrektora Szkoły Muzycznej w Inowrocławiu.

   Aktywnie działały w Szkole chór i orkiestra, dla najmłodszych powołano Przedszkole Muzyczne. Wizytówką regionu był istniejący przy szkole amatorski Zespół Pieśni i Tańca "Kujawy", którego orkiestrę prowadził Witold Kocikowski, a chór – działająca wtedy w Inowrocławiu Sabina Włodarska.
    Długoletnimi, zasłużonymi pedagogami Szkoły, kształtującymi jej wizerunek głównie w pierwszym okresie rozwoju (do roku 1977), byli obok wspomnianych powyżej jej założycieli:

    Maria Chwalisz– pianistka i zasłużona kronikarka szkoły,
    Leon Eliasz i Leon Borowa – kontrabasiści, muzycy Filharmonii Pomorskiej,
    Kazimierz Mizgajski – wiolonczelista,
    Anastazja Tadeja – wokalistka,
    Bernard Lewański – muzyk, budowniczy instrumentów perkusyjnych, twórca "bydgoskiej szkoły perkusyjnej",
    Halina Helman i Barbara Małecka – pianistki,
    Cecylia Tkaczyk (Żmijewska) i Halina Lenger — prowadzące przedmioty teoretyczne.
    Nauczycielem o najdłuższym stażu pedagogicznym jest pracująca do dzisiaj (obecnie na emeryturze) — pianistka Maria Berg.
W roku 1976 oddano do użytku nową, odpowiednią dla celów kształcenia artystycznego siedzibę Szkoły. Została ona wpisana w kompleks obiektów kulturalnych Inowrocławia. Zespół ten mieści obecnie kilka instytucji: Bibliotekę Miejską, Teatr, Inowrocławski Dom Kultury (wraz z galerią plastyczną) oraz Salę Koncertową im. Ireny Dubiskiej, wyposażoną
w organy firmy Rieger—Kloss.


   Z trudem budowane, realizowane przez 10 lat, powstało jednak swoiste centrum kultury miasta. Zaplanowane i zrealizowane celowo, w miejscu znaczącym z historycznego punktu widzenia, przy pozostałościach średniowiecznych obwarowań Inowrocławia, na terenie należącym niegdyś do zakonu franciszkanów, służy do dziś dobrze mieszkańcom.




   W Sali Koncertowej im. Ireny Dubiskiej odbywają się przede wszystkim koncerty (zarówno koncerty symfoniczne jak i szkolne popisy), coroczny festiwal organowy — Jesienne Wieczory Organowe, a także różnego typu imprezy miejskie, konferencje i sympozja.

   Wraz z przekazaniem Szkole nowego gmachu, spełniającego wreszcie wszystkie niemal oczekiwania środowiska muzycznego, nastąpił nowy etap w jej działalności.
   Już w roku 1977, zdecydowano o rozszerzeniu kształcenia muzycznego w Inowrocławiu, poprzez powołanie Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia. To zadanie kolejnego przekształcenia profilu szkoły rozpoczął, wkrótce przed przejściem na emeryturę (nastąpiło to w 1979 roku), dyrektor Kocikowski. Kontynuowanie i rozwijanie tych działań przypadło w udziale jego następcy. Zadnie to przejął dyrektor Józef Henke, który pełni z wielkim zaangażowaniem swoją funkcję do chwili obecnej. W latach osiemdziesiątych zabiegał on o pozyskanie wysoko wykwalifikowanej kadry pedagogicznej dla wydziału instrumentalnego, później po rozszerzeniu profilu kształcenia – także dla wydziału wokalnego. Dyrektor Józef Henke zapewniał konsultacje metodyczne pedagogów akademickich. Inicjował następnie wiele działań, których rezultatem było zaistnienie w Inowrocławiu ogólnopolskich przesłuchań organowych, a ostatnio — przesłuchań gitarowych oraz zorganizowanych przez fundację "Twoja Muza", w letnich miesiącach 2007, 2008, Warsztatów Pianistycznych "Szkoła mistrzów fortepianu". Kolejnym rozszerzeniem możliwości kształcenia było otwarcie w roku szkolnym 2008/2009 klasy harfy.
    W 1987 roku, podczas obchodów 40. jubileuszu, PSM I i II st. w Inowrocławiu nadano imię Juliusza Zarębskiego, wybitnego pianisty i kompozytora, ucznia Franciszka Liszta. Dokonania tego niedocenianego wówczas twórcy, podkreślał niejednokrotnie Alojzy Drzewiecki.

    Działania szkoły wspiera od roku 1996, Inowrocławskie Towarzystwo Muzyczne "Pro Arte", którego niezwykle prężnym i kreatywnym prezesem jest Maria Juraszek. Dzięki ITM, uczniowie i absolwenci szkoły mają możliwość corocznego koncertowania z Orkiestrą Symfoniczną z profesjonalnymi dyrygentami, (także przez wiele lat pod niezwykłą batutą Michała Nesterowicza). Uczniów, rodziców, pedagogów oraz zainteresowanych śpiewem inowrocławskich melomanów skupia działający przy ITM Zespół Wokalny, którego dyrygentem jest Anna Drogowska.

   W inowrocławskiej Szkole Muzycznej są bardzo dobre warunki pracy. Wiele zajęć, to indywidualne lekcje z pedagogiem. Dużym zainteresowaniem cieszą się także zajęcia zespołowe. Pod dyrekcją Danuty Szymy działają dwa chóry: "Canzonetta" (PSM I st.), oraz "Cantus" (PSM II st.). Szkolną Orkiestrę Symfoniczną prowadzi obecnie Grażyna Wolter–Kaźmierczak (przejęła pałeczkę dyrygencką od Adama Kozłowskiego). W Szkole istnieją także: zespół instrumentów dętych "Time for brass", działający pod kierunkiem waltornistki Barbary Świeczkowskiej, Zespół Rozrywkowy prowadzony przez Zdzisława Monasterskiego, "młody" Zespół Akordeonowy, pracujący pod dyrekcją Tadeusza Bugajaka oraz wiele innych zespołów kameralnych. Wszystkie one są bardzo dobrą wizytówką Szkoły, reprezentują ją z wielkim powodzeniem na wielu polskich przeglądach i konkursach, zajmując tam zawsze czołowe lokaty. Wielokrotnie zespoły te wyjeżdżały za granicę. Prezentowany przez nie typ repertuaru i poziom wykonania zawsze spotykał się z uznaniem i entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Kilkakrotnie występowano w partnerskim dla Inowrocławia Bad Oeynhausen (Niemcy), ale także w zaprzyjaźnionej Szkole w czeskiej Karvinie, w Pecs (Węgry), we Francji, Norwegii i Portugalii.
   Pedagodzy, którzy w sposób decydujący wpłynęli na kształt Szkoły w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, często zakończyli już swoją pedagogiczną drogę. Do roku 1995, pracowała w Szkole, prowadząc w pełnym rozumieniu tego słowa autorską klasę fortepianu Maria Chwalisz.
   Zasłużonymi, długoletnimi pedagogami byli :

  • Magdalena Wyszecka – pianistka; pełniła funkcję zastępcy dyrektora w latach 1987–2007, była organizatorką licznych przesłuchań ogólnopolskich odbywających się w PSM, przygotowała i zrealizowała wiele zagranicznych wyjazdów szkolnych zespołów,
  • Krystyna Błaszak — pianistka; pełniła przez kilka lat funkcję kierownika sekcji instrumentów klawiszowych,
  • Mirosława Cieśnik — teoretyk; pełniła przez kilka lat funkcję zastępcy dyrektora oraz kierownika sekcji przedmiotów ogólnomuzycznych, autorka trzech monografii Szkoły oraz zamieszczonego na stronie internetowej tekstu, związana od lat z Pracownią Kultury Muzycznej Pomorza i Kujaw w bydgoskiej AM, autorka licznych prac badawczych obejmujących życie muzyczne Inowrocławia, prowadzi zajęcia w Przedszkolu Muzycznym, jest członkiem Zespołu Wokalnego ITM "Pro Arte",
  • Iwona Dahlke – organistka,
  • Tadeusz Kłaput – waltornista, muzyk Filharmonii Pomorskiej, twórca hymnu Inowrocławia,
  • Kazimierz Kmieć – tubista (prowadził klasę puzonu); muzyk Filharmonii Pomorskiej,
  • Paweł Kreja – wiolonczelista,
  • Stanisław Lewandowski — wybitny polski skrzypek, długoletni nauczyciel akademicki AM w Katowicach, juror Konkursów skrzypcowych im. H. Wieniawskiego w Poznaniu.

   W latach ubiegłych działalność pedagogiczną w Szkole prowadziło wielu pedagogów akademickich, związanych głównie ze środowiskiem bydgoskim. Byli to m.in. prof.
Katarzyna Popowa—Zydroń, Jarosław Drzewiecki, Wiesława Skrzypek—Ronowska.
   Wielką zaletą inowrocławskiej Szkoły Muzycznej jest posiadanie własnego budynku, w którym przez lata dopracowano się interesującego wystroju wnętrz. Szkoła posiada ciekawą, stworzoną przez dyr. Józefa Henke Galerię Plastyczną, na którą składa się około stu prac, uznanych, współczesnych malarzy i grafików.

   Kształcenie w Szkole Muzycznej w Inowrocławiu prowadzi nie tylko do zdobycia i pogłębienia umiejętności muzycznych. Stałe zabiegi dyrektora i wszystkich pedagogów, związane są z zapewnieniem uczniom wszechstronnego rozwoju. Sprzyjają otwarciu na każdą sztukę i kształtowaniu wrażliwości. Podkreślana przez wielu, przyjazna atmosfera panująca w Szkole, sprzyja artystycznej pracy a przede wszystkim nawiązaniu partnerskich i fascynujących relacji Mistrz—Uczeń.

Obchody jubileuszowe


   
1. maja 2008 r. odbył się w Sali Koncertowej im. I. Dubiskiej Jubileusz, podsumowujący 75 lat działalności Szkoły. Niezwykle ważna dla środowiska uroczystość, którą uświetniło wielu zaproszonych gości, stała się okazją do wielu retrospekcji. Uhonorowano zasłużonych pedagogów licznymi wyróżnieniami i nagrodami. Dyrektor Józef Henke i prezes ITM "Pro Arte" Maria Juraszek, otrzymali znaczące odznaczenie ? medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".
   Zwieńczeniem Jubileuszu był koncert, podczas którego wykonano: cz. I Kwintetu fortepianowego g–moll J. Zarębskiego, utwór inowrocławskiego twórcy ? Marcina Kopczyńskiego "Radość" jak muzyka na fortepian i orkiestrę oraz Mszę G–dur F. Schuberta. Ilość wykonawców tego koncertu była imponująca: absolwenci (wykonali Kwintet Zarębskiego), dwa chóry ("Canzonetta" i "Cantus"), przygotowane przez Danutę Szymę, Szkolna Orkiestra Kameralna a także soliści- wokaliści: Agnieszka Olszewska (sopran) ? pedagog PSM, Sławomir Naborczyk (bas) v absolwent PSM oraz Zespół Wokalny ITM Pro Arte przygotowany przez Annę Drogowską. Całość prowadził pewną i niezawodną batutą Adam Kozłowski — dyrygent, młody, lecz legitymujący się już sporym dorobkiem artystycznym, absolwent klasy dyrygentury symfoniczno-operowej Szymona Kawalli w warszawskiej Akademii Muzycznej.
   
Ostatni, z kilku koncertów jubileuszowych, wielki Koncert Finałowy odbył się 17. czerwca 2008 r., w kościele p. w. św. Jadwigi Królowej. Z Orkiestrą Symfoniczną ITM "Pro Arte", pod dyrekcją Michała Nesterowicza, wystąpiło kilku wybitnych absolwentów szkoły, którzy obecnie są już renomowanymi muzykami: Małgorzata Furche—Jurczyk (fortepian), Jacek Kaczor (skrzypce), Witold Kawalec (fortepian). W ideę koncertu, w czasie którego wykonano: A. Vivaldiego Koncert na dwoje skrzypiec a-moll op. 3 nr 8, F. Liszta I Koncert fortepianowy Es–dur i F.Poulenck?a Koncert na dwa fortepiany d–moll, włączyli się także instrumentaliści bydgoscy: Anna Stempin–Jasnowska (fortepian) i Wojciech Kołaczyk (skrzypce).

   Szczegółowo przedstawioną historię Szkoły, wraz z dokonaniami jej uczniów, absolwentów i pedagogów, poprzedzoną zarysem dziejów muzycznych Inowrocławia, można poznać poprzez lekturę monografii (trzeciej kolejnej pracy tego typu) autorstwa Mirosławy Cieśnik. Pięknie wydana przez Zakład Poligraficzno–Wydawniczy POZKAL publikacja, zawierająca liczne fotografie (stroną graficzną zajął się artysta plastyk Marian Kokoszyński), jest dostępna w sekretariacie szkoły.

Długoletni i zasłużeni pedagodzy


   Większość z obecnej kadry pedagogicznej, to nauczyciele posiadający stopień nauczyciela dyplomowanego, lub będący w trakcie awansu.

   Wielu z nich to doświadczeni długoletni pedagodzy. Należą do nich m. in.:
Józef Henke — dyrektor od roku 1979, główny organizator przekształcenia Szkoły w PSM II st.; w latach osiemdziesiątych pozyskał wielu nowych, wykwalifikowanych pedagogów, także wybitnych nauczycieli akademickich; był inicjatorem powołania Inowrocławskiego Towarzystwa Muzycznego "Pro Arte", pełni do dziś funkcję jego wiceprezesa; umożliwia koncertowanie uczniów i absolwentów z profesjonalnymi orkiestrami symfonicznymi, jest inicjatorem szeroko pojętych kontaktów muzycznych ze szkołami regionu oraz ośrodkami zagranicznymi.

Anna Drogowska — teoretyk, zastępca dyrektora, dyrygent Zespołu Wokalnego ITM "Pro Arte"; organizator akcji rekrutacyjnej do PSM; w ostatnich latach przygotowała wiele koncertów–spektakli uświetniających Dzień Patrona Szkoły; muzykoterapeuta, prowadzi zajęcia w Przedszkolu Muzycznym
Bogdan Jaskrowski — klarnecista, długoletni kierownik sekcji instrumentów dętych; organizator warsztatów dla uczniów i nauczycieli z regionu, autor "Zbioru etiud na klarnet dla początkujących",
Tomasz Kucharski — organista i teoretyk, kierownik sekcji przedmiotów ogólnomuzycznych; organizator inowrocławskich koncertów "Pro organo pleno",
Maria Nowosad– pianistka, kierownik sekcji instrumentów klawiszowych; organizator inowrocławskich konkursów fortepianowych i konfrontacji zespołów kameralnych,
Grażyna Witkowska – skrzypaczka, kierownik sekcji instrumentów strunowych; organizator licznych ogólnopolskich i regionalnych seminariów dla skrzypków i wiolonczelistów; podejmuje także liczne działania upowszechniające muzykę w ramach impresariatu ARTWIT
Elżbieta Bednarek– altowiolistka,
Maria Berg – pianistka,
Aleksandra Brejza – kompozytor, pracownik naukowo–dydaktyczny AM w Bydgoszczy, prezes Oddziału Związku Kompozytorów Polskich w Bydgoszczy,
Tadeusz Bugajak – akordeonista, nauczyciel wielu pokoleń inowrocławskich akordeonistów, długoletni organizator i dyrygent licznych zespołów akordeonowych; zarówno soliści jak i zespoły przygotowywane przez niego odnotowały w minionych latach niespotykaną w skali polskiej liczbę osiągnięć i wyróżnień na ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach,
Wanda Cioch – rytmiczka, organizatorka regionalnych przeglądów zespołów rytmiki, zajmuje się także logorytmiką,
Barbara Gutorska–Schiffer — bibliotekarka,
Maria Juraszek – prezes Inowrocławskiego Towarzystwa Muzycznego "Pro Arte",
Piotr Kaźmierczak – gitarzysta, organizator i wykładowca Ogólnopolskich Kursów dla gitarzystów w Inowrocławiu; w latach 1988–2006 — dyrygent Szkolnej Orkiestry; przez kilka lat pełnił także funkcję kierownika sekcji instrumentów strunowych,
Iwona Kuczyńska – pianistka, członek Zespołu Wokalnego ITM "Pro Arte",
Katarzyna Kuzimska – flecistka,
Maria Markiewicz – pełniąca w minionych latach funkcję kierownika sekcji przedmiotów ogólnomuzycznych oraz organizatora rekrutacji do PSM; animator życia muzycznego Żnina,
Zdzisław Monasterski,– uczeń Bernarda Lewańskiego, prowadzący od lat nie tylko klasę perkusji ale także różne zespoły rozrywkowe,
Jarosław Mrowiński – oboista,
Małgorzata Rona – pianistka, członek Zespołu Wokalnego ITM "Pro Arte",
Magdalena Swatowska – pianistka,
Danuta Szyma — prowadząca od roku 1987 dwa szkolne chóry – dziecięcy — "Canzonetta" i młodzieżowy — "Cantus", założyciel i dyrygent renomowanego inowrocławskiego zespołu muzyki dawnej "Schola Cantorum Inovroclaviensis" (obecna nazwa — "Inovroclaviensis"),
Barbara Świeczkowska – waltornistka, założyciel i kierownik utytułowanego szkolnego zespołu instrumentów dętych "Time for brass"; członek Zespołu Wokalnego ITM "Pro Arte",
Aniceta Wrzeszczyńska — pianistka, animator życia muzycznego Janikowa.
Wszyscy wymienieni pedagodzy legitymują się co najmniej dwudziestoletnim stażem pedagogicznym.

   W Szkole pracuje także dwóch kompozytorów – wspomniana już Aleksandra Brejza i Marcin Kopczyński. Ich utwory wielokrotnie wykonywane były m. in. podczas szkolnych i środowiskowych koncertów. Niektóre powstały z myślą o młodych inowrocławskich wykonawcach.
Marcin Kopczyński – kompozytor, pracownik naukowo-dydaktyczny AM w Bydgoszczy, jest pomysłodawcą i organizatorem koncertów muzyki współczesnej "Musica varia est".


   Wielu nauczycieli prowadzi także aktywną działalność artystyczną, m. in.:
Witold Kawalec – pianista,
Magdalena Swatowska – pianistka,
Renata Ratajczak – wiolonczelistka,
Jacek Kaczor – skrzypek,
Joanna Krempeć–Kaczor – kontrabasistka,
Tomasz Kucharski – organista,
Wojciech Okurowski – fletnia Pana (wiolonczelista)
Małgorzata Ratajczak – sopranistka,
Janusz Ratajczak – tenor,
Agnieszka Olszewska – sopranistka.

   Pedagodzy — instrumentaliści włączają się także aktywnie w muzykowanie zespołowe, czy to w ramach Orkiestry Symfonicznej ITM "Pro Arte", czy w formie wspomagania Szkolnej Orkiestry Symfonicznej. Działania takie podejmują m. in.: Elżbieta Bartecka, Elżbieta Bednarek, Izabela Duda, Janusz Kaźmierczak, Grażyna Witkowska, Karolina Wróbel–Krysztoforska.

Mirosława Cieśnik
(opracowano w roku szkolnym 2009/10)